Proefblog anno NU.

 Mijn Vader.... Op zijn sterfbed, ongeveer, zei hij dat ik altijd al zijn lievelingszoon was.. Mijn hart wist dat! Mijn Vader... Hij bleek ooit een mooie man te zijn, een rare man ook! Over wat hij mij heeft aangedan..ik ga erover schrijven. Vanuit een intense staat van vergiffenis, de echte! O, ja..hij heeft mij vermoord, dat wel... Doodgemaakt om ooit weer op te staan. Op te staan als die ik werkelijk ben. En daar ben ik hem dankbaar voor.

  ...Toen ik in mijn puberteit raakte ging het al mis.. 'Je lijkt wel een wijf!" Er was nix ik deed gewoon mee met mijn tijd! Eind zestiger jaren, en alles leek te kunnen. Maar de ene vernedering na de ander, mijn vader was daar goed in! Ach, en toen ging ik trouwen.. Ze werd zwanger en mijn vader zei sarcastisch; o, je julle hebben vies gedaan! Hier moet ik even stoppen, het wordt me echt te zwaar... Nu, op mijn leeftijd besef ik dat hij een zeer gefrustreerde man was.. Liefde was...smeerlapperij.