Proefblog anno NU.

 Eigenlijk wil ik nog minstens 20 jaar door! Wat is er mis? Nergens pijn ofzo... En nergens bloed het... geen eens hoofdpijn! Ik bleek nog gewoon te kunnen lopen, naar mijn atelier, om even te kijken, meer niet....... Ineens zo maar doodgaan kan gebeuren.

 Maar dat wil zeker niet zeggen dat je nooit moet  proberen er aan te doen wat je kan! Nee, over Corona ga ik het niet hebben, alleen over datgene wat ons persoonlijk kan overkomen. Bij mij is het de astma, die ineens weer in alle heftigheid terugkeerde! Gisteren ging het zo goed dat ik werkelijk even dacht; Ik heb het overwonnen! En zowaar, vandaag krijg ik nauwelijks nog lucht! Van anderen weet ik dat astma kan komen en gaan.. En weer komen.... ( en gaan). Dus vandaag heb ik wat extra geslapen, maar ook doorgezet om niet in een depressie te raken. Ben flink tekeer gegaan in mijn huis, nog even wat boodschappen gehaald en nu... Nu zit ik ademloos te typen. Zal maar zo zeggen: Het leven gaat door.

Maar dat zijn we toch al? Als er iets mis is kunnen we toch naar de dokter? We kunnen ons zelfs laten vaccineren... Een spuit erin  en alle ellende is er uit! Of zijn we eindelijk eens wakker aan het worden? Tja, de dokter met zijn algemene kennis en dan die medicijnen, vergeten we eigenlijk dat we werkelijk uniek zijn en dat we de  natuurlijke kracht bezitten om  onszelf te genezen. Genezen vanuit wie we werkelijk zijn? Zelf besef ik dat juist vaak door een dokters behandeling ons de eigen genezende capaciteit  wordt ontnomen... Ziekzijn is een persoonlijk signaal, welke ziekte dan ook! Er is geen... Ja maar! Medicijnen zijn meestal niet meer dan commerciële verdovingsmiddelen. Luisteren naar je lichaam en ermee 'in gesprek gaan'... En vooral ook leren zien hoe je met dat kostbare bezit omgaat. Hoe ik daar zelf mee omga beschrijf ik misschien later ooit. 💚

Stel je nou eens voor dat mensen dit gaan lezen! Ben ik dan een oproerkraaier of gewoon iemand die zegt wat hij denkt? In de tijd van de aids sliep ik met...mannen. Nou ja, van slapen kwam niet veel En de een na de ander overleed op een vreselijke manier. Liet ik mij testen? Nee, want je kon er toch niks mee... Dus ik leefde ( voorzichtig) verder... Nu, 40 jaar later ben ik er nog en... Alweer kan ik mij laten testen. En alweer doe ik het niet! De kans blijkt namelijk steeds groter dat iedereen er wel een spoor van bij zich draagt... Heel voorzichtig denk ik...we worden weer belazerd. Er moet aan ons verdiend worden! Kijk maar eens naar hoe het gaat en vooral naar hoe het altijd al ging! Goed voor jezelf zorgen en zo gezond mogelijk leven! Wie levert dat nou winst op? Ons, gewoon ons!