En dan ineens ben je er niet meer... en zelf kan je er nog weinig over zeggen.. Och ja, er wordt op me gelet, er wordt voor me gezorgd...En soms voelt dat erg benauwend. Heel benauwend! Dan denk ik; Laat me, laat me m'n eigen gang maar gaan. Laat me... Want ik heb het altijd zo gedaan... Gewoon doodgaan zal best ellendig zijn. Maar zo is het leven, het hoort erbij.