Proefblog anno NU.

  Tot 3 tellen kan helpen.

  Of ik ooit nog zal bloggen? In mij is nog steeds alles leeg. En met kleine dingen vul ik mijn dag... Mijn echte gevoel staat nog steeds op een laag pitje.

 

  Een persoonlijk blog. en dat was ooit ook de bedoeling. Door alle tragische gebeurtenissen zal ik pogen het te gebruiken als een openbaar dagboek. Op z'n minst kan ik zeggen dat ik in een intense leegte terecht ben gekomen. Dus.... ik worstel om? Om te overleven, in de hoop om weer werkelijk te gaan leven! Reeds voordat mijn jongste broer recentelijk overleed, was ik in die leegte terecht gekomen. Zelfs mijn 'levensovertuigen' gleed mij als zand tussen de fingers door. Soms zelfs alsof ik water trachtte vast te houden! En toen het onverwachtte bericht dat mijn enige en jongste broer (64) plots was overleden. Het verlamde mij totaal. Want er zit onnoemlijk veel verdriet onder En al schrijvende tracht ik eruit te komen. Helaas moet nu alles geregeld worden. Ik blijk er niet toe in staat. Maar wat moet dat moet en gelukkig heb ik hulp van hier en mogelijk van Veritas. Toen ik 60 was... wist ik gelukkig nog van niks. Dat is nou eenmaal het Leven.

  Het zijn maar woorden, Niets en  Iets. Gek genoeg bracht het mij veel. Noem het inzicht of wat dan ook. In ieder geval gaf het mij (uiteindelijk) rust. In feite was het zo dat ik mijn Niets begon te accepteren. Onrust en schuldgevoel verdwenen. De restanten neem ik voor lief, dus met Liefde voor het Leven en.... voor mezelf. Het Niets belandde in Vrede. Maar daarover binnenkort! 🙏

 

  En daar wordt niet specifiek Godsdienst mee bedoelt! Het gaat er hierbij meer om steunpunten te creeeren  waar we persoonlijk een houvast in kunnen vinden. De foto's zullen worden verspreid op Proefblog en  Spijkerbed. 💚🙏

Ook zij werden ouder maar helaas ze zijn niet meer! 💖   Dan weet je vast, net als ik, dat we er zelden op voorbereid werden. Natuurlijk zag je je ouders ouder worden, gek genoeg zag ik dat anders bij mijn ouders... Die gingen totaal onverwachts achteruit! En dan 'wijzelf/onszelf', daar kijken we ook anders tegen aan! Zelf blijf ik zo rond de 36, (bij gunstig licht), en dat ik allerlei rare kwaaltjes begin te krijgen?? Maar dankzij you-tube kunnen we anderen extreem zien veranderen en velen laten zich dan totaal 'verbouwen'. (o jee, Eugenie Herlaar is op 84 jr overleden) ze was een van de eerste nieuwslezeressen Tja, bekende mensen lijken eeuwig te zijn, helaas. Verder vind ik dit wel even genoeg voor nu; Ala je er iets aan toe wilt voegen; Graag!

  Vandaag wilde ik daar iets over schrijven. Maar juist vandaag stond het erg dicht bij! En toevallig belde mijn jongste zoon net over een vreemd probleem. Hij vroeg hoe dat nou zat met mijn indonesische afkomst! Tja, vreemd genoeg is dat altijd een taboe gebleven...

  Ben altijd graag alleen geweest, vrijwillig dan! Nu op mijn 74 ste ben ik 'anders alleen' en dat bevalt me steeds beter. Heb er wel het een en ander voor moeten doen, met tact en geduld ben ik die weg gegaan. 'Begeleid wonen' noemen ze het.... op zich heel goed dat dit er is. Deze vorm is nog vrij uniek, want er wordt voor je gekookt En 3 keer p.w. kan/mag je dat zelf doen. Dus 4x p.w. samen met anderen (als uitzondering hoef ik dat gelukkig niet altijd en mag dan mijn eten gewoon afhalen) De flat die ik hier heb is zeer ruim, want voor van alles heb ik een ruimte in kunnen richten. Mijn ene kamer noem ik mijn 'spirituele' kamer, ingericht op yoga, meditatie en wat ik maar nodig vind om dicht bij mezelf te kunnen blijven. In de wereld van vandaag is dat steeds minder makkelijk geworden. Overigens, dit kan beter een wordt vervolgd bericht worden Reageren mag soms wel en soms even niet. Terug kijken kan af en toe, maar loslaten is vaak heel belangrijk!

  En daar hoort Stilte bij.

  Kwaad op  systemen, kwaad op de waanzin van een onzinnige macht een macht van gebakken lucht! Kwaad op de misbruik van mensen van goede wil. Nee, ik ga het niet over 'teleurgesteld'hebben. Maar over de waanzin van de macht van gebakken lucht! We hoeven alleen maar eens flink te blazen en weg zijn ze.

  Noem het maar een nostalgische terugblik! Wat was dat was... heimwee heb ik niet. 'Laat het verleden los'; dat werkt altijd beter!

  Laat ik beginnen met; welke kast bedoel je eigenlijk? De linnenkast, de keukenkast of de televiesiekast? Ben ooit door mijn broer opgesloten geweest in mijn slaapkamerkast! Mijn god, wat was dat wreed....heb er behoorlijke claustrobobie aan overgehouden... Dit is trouwens pas het eerste deel van dit 'Kastschrijven'..... Nog veel te  warm voor meer. 16;48 Weer terug... ben eigenlijk nergens meer voor in de stemming. Maar toch, daarnet kwam ik door YOU-TUBE bij; wie is er nou wat! Dus zapte ik er even op los. Ineens dacht ik; waarom maakt dat ons iets uit? Gaat het om wat we in de slaapkamer doen of gaat het om met wie we ons leven delen? Gelukkig heb ik er ervaring mee; Het maakt weinig uit. Vaak helemaal niks!  

 

 Mijn wasmachine had her=t de dag daavoor al begeven Hij was op slot gegaan Geen idee waardoor, maar het lukte mij om het los te laten. 'We zien morgen wel', dacht  ik. Maar vandaag was het probleem er nog steeds. Wonder boven wonder heeft mijn begeleidster het opgelost... Morgen ga ik hiermee verder. Ja, ik word een dag je ouder...😁     dus nu ga ik even slapen 

Een goede reminder!