Proefblog anno NU.

  Zeer verontrust kijk ik naar de samenleving... En onszelf dan maar wijsmaken dat we verder zijn gekomen? Eigenlijk geloof ik daar best in.. maar durven we daar al voor uit te komen? Oké, we weten meer en we kunnen meer.. maar daarvoor zullen we ook oude gewoontes moeten durven opgeven... 2020, Wordt dit nou echt het jaar van de Grote verandering? Zou prachtig zijn..2020 het jaar van de positieve ommekeer. Tenzij je denkt; ach dit is al zo vaak gezegd! Sorry, maar nooit door mij! Let us live again! And don' t ben a Corona... 

Doe je het voordat...of liever daarna?

 En natuurlijk is er de NSB De Nederlandse Staats Bezorgdheid. Komt er werkelijk een groen pasje waardoor je meer privileges zult gaan krijgen? Wellicht ook een groene vlag in je tuin of aan je huis? De deskundigen zorgen er voor dat je het Systeem trouw gaat worden. Ook al zegt elke deskundige weer iets anders toch dragen ze graag bij aan deze hersenspoeling.

 Het enige medicijnen dat werkt bij corona. Ziek of niet ziek... Afstand nemen en doen wat goed voelt! En zeg er maar beter niks over anders krijg je de wind van voren. Vaak worden we overspoeld met reguliere medicijnen, daar wordt namelijk goed aan verdient. Op voorhand al...want dan is er veel geld nodig voor onderzoek. Ze gaan nu zo snel mogelijk vaccins op ons loslaten... Vaccins beschermen ons tegen....gezond en verantwoord leven! Ze schakelen a.h.w. ons gezonde verstand uit! Zelfs in deze tijd wordt het zelf genezend vermogen van ons lichaam belachelijk gemaakt! En dat terwijl daar nu zoveel kennis over is. Waar we echt ziek en kwetsbaar door worden is.. Angst! Mocht je daar anders over denken? Dan heb je natuurlijk gelijk.

 

 Al een tijdje zoek ik naar 'verandering'... Niet bepaald via de blogwereld! Maar dat gebeurde dus min of meer vanzelf alhoewel de corona-crisis daar deel aan heeft. Want alles blijkt te veranderen en veel komt erdoor aan het licht. Onze angsten, gemaskerd of niet, ze komen boven drijven. En graag schuiven we ze op de bord van een ander! Maar op Werkwijze gaat het er daar op een heel andere manier over! De noodzaak jezelf te leren kennen en daarin eerlijk te zijn. Vooral naar jezelf. De ander de les gaan lezen is alweer zo'n vluchtpoging waarvan we er al velen gekend hebben...denk er maar eens over na. Staan we dan eindelijk met de rug tegen de muur of durven we eens echt naar binnen te kijken? Dit keer vooral maar eens bij onszelf. Op Werkwijze ga ik door met het onderzoeken van het Niets en hoe ik mezelf daarin tegenkom.

 Ook heel bijzonder is dat Spijkerbed spontaan lijkt te verdwijnen. Alleen op Werkwijze beschrijf ik nog een proces dat gaande is... Op dit blog kwam ik dit keer een verontrustende reactie tegen... Had er in eerste instantie op gereageerd maar dacht later, het is beter om aan dit soort reacties geen aandacht meer te schenken. Ervan geleerd heb ik wel, maar het is triest hoe mensen kunnen reageren. Dankzij mensen als Kagib houd ik het vertrouwen in genezende processen, want die zijn er zéker! De ziekmakende plaats ik niet meer.

  Een veilig dagboek? Zo zal ik het hier gaan noemen...een veilig schrijven zonder confrontaties. Gewoon over mijn gewone dingen schijven, zonder echt persoonlijk te worden. Dankzij het telefooncontact met mijn zoon weet ik dat corona een gevaarlijk gespreksonderwerp is. Drink je een bakkie mee? 😏 ( Nee, ik praat niet over...!) Een ogenschijnlijke andere mening hebben valt zelden goed. Stel je voor dat je zo dom bent om daar ruzie door te krijgen! Nee. dank je...Ik schenk gewoon geen aandacht aan deze uit de hand lopende waanzin! Ik schuifel als enige 'naakte' door de mondkapjes massa in de Plusmarkt. Nou ja, er lopen nog enkele anderen naakt rond, maar die zijn te tellen op één hand zonder rubber handschoentje. Oeps, zeg ik nu toch teveel over hoe ik hierover denk? Verder gaat het goed met me, ik werk harder dan ooit aan mezelf. De ander laat ik voor wat hij is. Anders met je eten omgaan lijkt wonderen te verrichten. Om te gaan 'schilderen' heb ik nog geen inspiratie....

  Alleen op Werkwijze plaats ik nog 'echte' berichten. Spijkerbed is tot grap geworden en Bedgeheimen is besloten. Fotoblog laat ik staan, maar zal ik niet meer gebruiken.

 Daar begint het mee, want waar ik over ga schrijven is niet niks! Dus...daar ga ik de tijd voor nemen...alle tijd. 🙆 Er komen tussendoortjes... Zinloze, ik weet het, maar toch... We worden werkelijk massaal gehersenspoeld... Het toppunt vond ik om Willem Alexander als zondebok te gebruiken! Ja, we worden inderdaad gehersenspoeld en zoeken naar boosdoeners. Iemand moet de schuld hebben, we willen onze frustraties kwijt! Vandaag dacht ik werkelijk even; Ik ga in een persoonlijke totale lockdown! Ben deze dag slechts even uit bed geweest en heb iets 'bijgedragen' om daarna weer m'n bed in te gaan. Tot 13:00 uur geslapen met het idee waar ik niet geschikt voor ben; Ergens midden op straat gaan zitten op een maatje. Gekleed in het zwart. Met een bord in mijn hand; Dit is een persoonlijke lockdown en ik doe nergens meer aan mee! Zoals ik al zei, ik ben daar niet het type voor. Een tijdje geleden had ik een vrij hard protest bericht geschreven voor op mijn Werkwijze blog. Heb he...

Heel even wegdromen? ( Net doen alsof het Stilte-dag is...)

 

 Bloggen in deze tijd heeft geen enkele zin meer. Nieuws kijken ook niet! Noem het maar een persoonlijke lockdown! De gekte voor zijn en zoveel mogelijk mensen mijden. In een van de blogs die ik volg (de) ben ik weer zo'n bizarre mening tegengekomen. Mensen doen soms gevaarlijke uitspraken in hun z.g.  onschuld. Werkelijk vreselijk om de indruk te wekken dat het allemaal aan de ander ligt. En daarom zal ik gedeeltelijk niet meer bloggen.. Behalve hier dan... Heel af en toe! En nu ga ik weer een stuk wandelen...want juist nu is het belangrijk om aan onze gezondheid te werken. Helaas kwam er op mijn Spijkerbed een venijnige reactie binnen. Natuurlijk heb ik deze verwijderd en heb besloten geen enkele reactie meer toe te laten! Groetjes uit Gouda.

 Een dagboek openbaar op het internet zetten? In ieder geval sterkt het mij in 'anders denken'. Constant alles vanuit het 'ik' beschrijven is misschien eerlijker dan het te vervangen door wij of je... Toch merk ik vaak dat er wel degelijk een wij of je aanwezig is. Hoe meer ik mij bloot geef, hoe meer de ander zich laat zien. En zo kom je steeds dichter bij een werkelijk 'wij' of 'je'. 'Je' weet vast wel wat ik bedoel.😏 Alleen al de poging tot het schrijven van een 'eerlijk' dagboek is voor mij een flinke confrontatie met mijzelf. Ook binnen het systeem waar ik nu woon word ik soms keihard geconfronteerd via een andere bewoner. Heel anders dan in het totaal vrije wonen...( Maar zijn we ooit ergens totaal vrij?) De intentie van dit Dagboek was/is te schrijven waar ikzelf het meest van leer... Al schrijvende kom ik er achter dat ik dat altijd al deed... Ik zou me natuurlijk kunnen afvragen waarom het nu zo anders voelt. Ten eerste; Je mag ...

 Donderdag moest ik weer even boodschappen doen. Verder dan mijn vaste supermarkt kom ik al tijden niet meer. Half op weg kwam ik erachter dat ik mijn lijstje vergeten was en ben even teug gegaan... Dan ben ik erg ingesteld op 'mondkapjes, muilkorfjes en mondmaskers, Voor alle zekerheid heb ik er een bij me. Met mijn astma is het eigenlijk niet te doen om hem te gebruiken. En dat doe ik dan ook niet!  Dit keer liepen er veel gemaskerd. Ik ga het steeds triester vinden als ik het zie. Wat zijn we toch vreselijk slaafs aan het worden, alsof we er de wereld mee redden...Een mond niet meer kunnen zien verandert de sfeer dramatisch. We worden tot een grijze massa. Vanmorgen dacht ik; zal ik dat eens gaan schilderen? Die sfeer in beeld brengen...vreselijk. Onze werkelijke verantwoordelijkheid en betrokkenheid verstoppen we achter een nikszeggende maskertje. Een beetje afstand houden vind ik een stuk menselijker. Corona wordt steeds meer afgeschilderd als een acuut dodelijke ziekte, ...

 Een andere manier van schrijven kan even niet. Van mijn eigen gevoelens heb ik nooit echt een geheim gemaakt, maar zodra er anderen in het spel zijn moet ik naar 'abstracties' zoeken. Om te beginnen; Er gebeurt te veel, kan ik zeggen dat ik te wakker ben geworden? Een geroutineerd spiritueel schrijver ben ik nou eenmaal niet... Wellicht omdat het niet bij me past. De laatste tijd zie ik steeds meer onmogelijk lijden om mij heen, vaak erg dichtbij...En dat confronteert mij met mijn grenzen. Kon ik het maar schrijven in een spirituele taal die de kern van de dingen in woord weet te brengen... Met iemand op die manier praten komt vaak spontaan, maar dan moet ik uitleggen wat ik nou eigenlijk bedoel. Na datgene wat er gisteren gebeurde ben ik vandaag extreem moe. Over mijn grenzen gaan herken ik nog steeds te laat. Maar diep in mijn hart 'weet' ik dat ik toch iets heb bijgedragen...